بزرگترين جمعيت را به خود اختصاص داده‌اند و از اينرو به لحاظ كم و كيف و طول زمان و كثرت شاگردان ، تدريس اشان امتيازى است كه خداوند ايشان را مخصوص به آن گردانيده بوده است . جدّيت مرجع بزرگ در تدريس و موفقيتهاى ايشان در پايان بحث تدريس معظم له دو نكته قابل توجه است : 1 - موضوع جدّيت ايشان در تدريس ، معظم له سعى بليغ و تلاش خستگى ناپذيرى در تدريس و تربيت طلاب و علما داشته‌اند و پشتكار كم‌نظيرى در اين راه از خود نشان داده‌اند چنان كه يكى از مشتغلين محترم حوزهء علميهء قم كه خود آقازادهء يكى از علماء بزرگوار تهران است از والد محترمشان نقل ميكردند كه فرموده بودند : ما در عصر مرحوم آقاى حاج شيخ عبد الكريم حائرى خدمت حضرت آية اللّه العظمى گلپايگانى درس ميخوانديم روزى آقا از وقت مقرّر مقدارى ديرتر تشريف آورده و براى گفتن درس حضور يافتند و فرمودند : علت تأخير اين بود كه فرزندم در حوض خانه دچار خفگى شده بود و از دنيا رفت و من گرفتار تجهيزات و كفن و دفن او بودم . اين جانب بعد از شنيدن اين داستان ، از مرحوم آية اللّه العظمى آقاى گلپايگانى راجع به اين فرزند پرسش كردم فرمودند آرى او كودكى بود در سن حدود شش سالگى . و مطالب ديگرى نيز راجع به آن كودك نقل فرمودند كه اكنون مجال ذكرش نيست ، و نام او سيد محمد باقر بوده و آقا او را به اسم پدر محترم خود نامگذارى كرده بودند . 2 - در دوران ممتدّ تدريس ايشان موفقيتهاى بزرگ و چشم‌گيرى نصيب